"Niets is vanzelfsprekend"

 

Dat is al jaren een uitspraak waar ik me heel erg in kan vinden.

Ik probeer om niet teveel dingen vanzelfsprekend te vinden. Ben me erg bewust van mijn leven, van mezelf, ben blij met kleine dingen, waardeer wat anderen voor me doen.

Heel eerlijk gezegd vind ik het ook fijn als anderen waarderen wat ik voor ze doe. En misschien ben ik soms wel eens te afhankelijk van wat anderen van me vinden.

Ik wil graag aardig gevonden worden, geaccepteerd worden, het maakt dat ik me veilig voel. Of is het een schijnveiligheid? Ga ik aan mezelf voorbij door er voor anderen te zijn en aardig gevonden te willen worden? Dan lijkt het wel veilig te voelen, maar doe ik mezelf onrecht aan. Zet ik MIJ aan de kant. Zorg ik niet goed voor MIJ.

Veiligheid betekent voor mij ook dat ik mag zijn wie ik ben, dat ik soms keuzes mag maken die goed zijn voor mezelf en wat minder fijn voor een ander. Ik leer mijn grenzen aangeven om ervoor te zorgen dat ik mezelf niet wéér kwijtraak. Want ik moet nog een heel leven met MIJ doen en mag dus best zuinig zijn op mezelf.

Ik ben verantwoordelijk voor mezelf en mijn geluk, een ander is verantwoordelijk voor zichzelf en z´n eigen geluk. Dat klinkt voor mij makkelijker dan het in werkelijkheid is... Alsof het gemakkelijker is om voor een ander te zorgen dan voor MIJ. Alsof het een vlucht is. Tja ik denk dat ik het best moeilijk vind om voor mezelf op te komen en te kiezen, omdat ik bang ben dat ik een ander teleurstel.

En dat maakt me soms zwak, terwijl ik me de laatste tijd heel sterk voel.

 

Een ode aan mijn zusters... geschreven in mijn dagboek in januari van dit jaar.

 

"Nieuw jaar, nieuwe doelen, nieuw groeiproces. Met mijn zusters.

De vrouwen in mijn leven waarmee ik me verbonden voel.

Die me kennen.

Die weten hoe ik kan groeien.

Die me een spiegel voorhouden.

Die me nemen zoals ik ben.

Die naar me luisteren.

Die me raad geven.

Die van me houden.

Die me vasthouden.

Die me helpen.

Die me bevestigen.

Die me liefkozen.

Die me prikkelen.

Die me laten.

Die me voeden.

Die me laten lachen.

Die me laten huilen.

Vrienden van mijn ziel!"

 

In de krant van zaterdag las ik een prachtig ingezonden stuk van een moeder.

De titel is "Zielvol in plaats van zielig" en gaat over een moeder van een zoon met het Downsyndroom. Ze beschrijft zo mooi hoe haar zoon in het leven staat, het leven accepteert zoals het is, geluk ervaart, inzichten biedt, liefde uitstraalt. Hij past niet in het gewenste plaatje van de maatschappij. Maar hoe zielvol is hij en hoe goed kan hij anderen een spiegel voorhouden!

 

Ik werd enorm geraakt door de tekst van deze moeder. Op school -in mijn werk- ervaar ik ook een enorme rijkdom door te werken met kinderen met een beperking. Veel van onze leerlingen hebben ook het Downsyndroom en ze houden me inderdaad een spiegel voor. Puur en bezield. Dat voel ik.

 

Het boek "Wijze mannen & wijze vrouwen", geschreven door Susan Smit.

Al lezend kom ik zoveel mooie uitspraken en opvattingen tegen. Ik word geconfronteerd, bevestigd, op een ander spoor gezet en ontroerd.

 

Vooral het interview met Arthur Japin, waarin het gaat over worden wie je was, spreekt me erg aan. Er wordt gesproken over leren om eigenzinniger, authentieker en waarachtiger te worden.

 

Je draait je leven een slag en er valt licht op een nieuwe kant van jezelf. Dit past ook in het sprookje dat ik laatst schreef. Ik draaide mijn leven een slag en ik kwam ergens anders terecht waar ik ook weer een andere rol op me nam en een ander leven leek te leiden. Nu weet ik dat het steeds MIJN leven is, waar ik een andere draai aan gaf. En nog wel vaker zal gaan geven.

 

Het interview met Marinus Knoope geeft me inzicht in omgaan met gevoelens. Gevoelens, emoties hebben een boodschap en willen doorleefd worden. Ik lees dat in de Westerse wereld het verstand overgewaardeerd wordt en "de hartstochten" ondergewaardeerd. En dat terwijl emoties de stuwkracht zijn achter groei en volwassenwording, ze maken bewust, geven hartstocht en kleur aan ons leven, zorgen voor boeiende relaties, creativiteit en spontaniteit en zijn de motor achter alle beweging. Een emotie prikkelt ons tot noodzakelijke actie.

Door een emotie ben je even uit evenwicht (ja, dít herken ik!) zodat je actie onderneemt om het evenwicht weer te herstellen. Uit balans zijn hoort bij het proces van in balans zijn, zou je kunnen zeggen. En zo ervaar ik het ook in mijn eigen leven.

Hoe vaak ik ook uit balans raak, er gebeurt altijd weer iets waardoor het weer goed komt. De hobbelweg, de achtbaan van emoties. Misschien toch iets om nu te onthouden zodat ik niet zo in verwarring raak als ik na een sterke periode weer een minder sterke ervaar.

 

Dat werd mij ook pijnlijk duidelijk toen in december mijn schouder ineens vast zat en niet meer los wilde. Door wat de fysiotherapeut met me deed, kwam er letterlijk en figuurlijk heel veel los. Er kwam weer beweging in mijn lichaam en daardoor ook in mijn emoties. Daardoor ging ik ineens heel veel voelen wat ik al die tijd had weggestopt. Omdat ik dacht er wel klaar mee te zijn, het verwerkt te hebben. Nu komt het meer en meer in balans en lijken ook allerlei stukjes hulp bij elkaar uit te komen in mij, in mijn lijf en in mijn geest. Het grijpt allemaal in elkaar!

Ik lees ook over het zoeken van afleiding, het relativeren en zelfs ontkennen van emoties.

Er was eens... een meisje dat opgroeide in het zuiden van het land. Ze ging naar school, had als hobby zwemmen en stortte zich met ziel en zaligheid in het training geven aan kinderen. Daardoor kreeg ze ook een fijne vriendinnengroep en genoot van het leven. Met vallen en opstaan liep ze het pad van haar ontwikkeling. Het ging goed met het meisje.

 

Tot op een dag het leven van het meisje -inmiddels een vrouw geworden met een passie voor werken met kinderen- ineens een andere wending nam. Haar contract werd niet verlengd vanwege bezuinigingen en net voor kerst kwam ze op straat te staan. Een donkere kerst vol tranen en teleurstelling zorgde ervoor dat ze besloot om haar leven in eigen hand te nemen en de knop om te zetten. Vanuit het niks kwam er een kans om in het westen van het land te gaan werken. 

De vrouw sprong in het diepe en reisde per trein door het land om vol enthousiasme haar werk te gaan doen. Ze kreeg er energie van en leerde dat ze zich makkelijk kon aanpassen in een andere omgeving.

Daarnaast ontdekte ze nog meer: namelijk te genieten van het vrouw-zijn. De vrouw voelde meer dan ooit dat ze leefde en dat ze de moeite waard was.

Dat ging zo ruim een half jaar tot de vrouw zoveel werk aangeboden kreeg dat ze niet meer heen en weer kon reizen maar in dat andere deel van het land moest gaan wonen. Spontaan kreeg ze van een collega een aanbod voor tijdelijke huisvesting en het was geregeld.

 

En net toen de vrouw volop bezig was met nieuwe toekomstplannen maken, kwam er een bijzondere man uit het noorden. Een man die haar interessant vond, die haar wilde leren kennen. Al snel spraken ze af om elkaar te ontmoeten. De vrouw zou afreizen naar het noorden des lands, ze was toch al gewend aan lange treinreizen. Er was een klik en eerst hevige ontkenning dat het meer was dan vriendschap. Na een paar weken besloten de man en de vrouw dat ze verder wilden samen. Een tijd van veel heen en weer reizen tussen noord, zuid en west brak aan. Een tijd waarin de gevoelens sterker werden.

 

Toen in de zomer daarop het contract van de vrouw afliep, besloten ze dat de vrouw bij de man zou gaan wonen, in het noorden. De vrouw nam afscheid in het westen, waar ze een leerzame tijd had meegemaakt, veel mensen had leren kennen en geleerd had om in haar eentje te wonen. Ze nam afscheid in het zuiden waar haar familie, haar vriendinnen en haar geliefde club achterbleven. Ze reed in haar autootje met wat spullen naar het noorden om samen te gaan wonen met de man van haar dromen.

 

Daar woont ze nu nog, samen met de man. Soms kijkt ze heel even terug naar haar "oude" leventje, haar vertrouwde omgeving waar mensen zijn die haar al heel lang kennen. En dan huilt ze. Om alles wat ze achterliet.

Dan kijkt ze weer naar voren, naar wat ze heeft opgebouwd in haar "nieuwe" leven. En is ze blij en trots dat ze in haar hele leven zoveel mensen om zich heen verzamelt die haar begrijpen, van haar houden, die soms even samen met haar huilen om wat er niet meer is. Om daarna weer volop te genieten van het leven...

 

 

 

Het is weer zo´n dag vandaag... bezinning, reflectie, innerlijke rust zoeken. En dan dwarrelt er ineens een klein wit veertje uit de lucht...

 

Vanmorgen was ik vroeg wakker en besloot te gaan lezen in "Wijze mannen & Wijze vrouwen" van Susan Smit. Een heel mooi boek met inspirerende ontmoetingen, gesprekken en levenslessen. Ik ben al bijna halverwege en geniet elke keer weer van de gesprekken die ze voerde met oudere vrouwen, over het leven, over wijsheid, over moderne spiritualiteit. Ik ben bijna toe aan het deel Wijze mannen.

Ik las iets over engelen, beschermengelen en gidsen die iedereen om zich heen blijkt te hebben. Het is maar net of je er voor openstaat. Ik begon te denken aan al die keren dat ik droomde over overleden dierbaren. Dat ze dan even echt bij me zijn, zo voelt het ook. Meestal even samen praten, elkaar vasthouden of een hart onder de riem steken. En bijna altijd word ik dan wakker met een tevreden gevoel.

Toen wij net onze kinderwens hadden, droomde ik wel eens over een soort lichtgevende turqooise "luchtbel" die rondzweefde of in mijn buik zat. Die droom heb ik inmiddels niet meer en ook de overleden dierbaren laten zich niet meer zo vaak zien. Ik sta er momenteel minder voor open, ben met heel aardse dingen bezig. En door het lezen van dit boek word ik me er weer van bewust dat ik het aardse ook kan combineren met het spirituele. Dat ik ruimte kan maken voor stilte, zodat ik kan luisteren naar mijn intuïtie, mijn buikgevoel. Want dat komt ergens vandaan... en misschien leidt het me ook wel meer tot mijn eigen kern. Mijn eigen ontspanning en vertrouwen dat alles wel goed komt...

 

Vorige week heb ik weer veel aan mezelf gewerkt, met behulp van anderen. Allemaal losse stukjes die allemaal met mij te maken hebben en op de een of andere miraculeuze manier zaterdag ineens bij elkaar uitkwamen. Ik wandelde een flink eind, moest met een steile brug de snelweg over en toen werd het me ineens duidelijk!

 

Ik leid helemaal geen twee levens (mijn oude en nieuwe) want IK ben het die alles meemaakt en de keuzes maakt. Ik kan stoppen met overal een verbinding te willen leggen, IK ben de verbindende factor in mijn eigen leven. Ik ben waar ik ben en ik kan telkens keuzes maken. Mijn lijf is mijn bescherming en daar wil ik goed voor zorgen. Dat kan door elke dag een paar keer mijn "innerlijke alarmsysteem" te checken: is er ergens spanning? En zo ja: is dat nodig en kan ik zelf zorgen voor ontspanning? Ik word me hierdoor veel meer bewust van mijn eigen lijf. Dit heb ik geleerd bij de craniosacraaltherapeut en de fysio helpt me hier ook bij.

 

Steeds sterker en steeds beter wetend wat ik wil.

Mijn grenzen voelen en lekker in mijn vel zitten.

Op mezelf (kunnen) vertrouwen.

 

Tussenstand: ik voel me steeds sterker worden, ik kan beter aangeven wat ik wil en ik word minder snel geraakt door negatieve dingen. Ik kan spanning in mijn lijf voelen en registreren. Ik leer nu om die spanning los te laten. Daardoor zit ik lekkerder in mijn vel en ben ik leuker voor mezelf en mijn naaste omgeving. Zo langzamerhand begin ik weer meer zin te krijgen in leuke dingen doen, onderzoeken waar ik blij van word en wat ik nodig heb om blij te blijven. Ik heb ontdekt dat ik heel veel lieve, fijne mensen om me heen heb die me aanhoren, inspireren, stimuleren, met me reflecteren en van me houden. Wat een rijkdom!

Volgens mij sta ik de laatste tijd ook meer realistisch in het leven en kan ik beter accepteren dat ik hier en nu gelukkig ben. Verleden is belangrijk maar niet bepalend voor de rest van mijn leven en de toekomst is evenmin te beïnvloeden. Ik ben waar ik ben, ik ben ik en sta met twee voeten op de grond. De ene keer is dat hier in Friesland, de andere keer in het zuiden bij mijn familie. Of op mijn werk, of op vakantie. Ik neem mezelf overal mee naartoe en als ik blij ben met mezelf, lekker in mijn vel zit, dan past mijn vel me overal en maakt het niet uit waar ik ben. Weer iets geleerd!

 

Oja, nog iets geleerd: ik hoef niet alle ballen in de lucht te houden! Bij de kern blijven en dat ben ik zelf. En daar word ik VROLIJK van!

 

Vorige week heb ik mezelf wat inspirerende kadootjes gegeven. Omdat ik nu in zo´n ontwikkelproces zit dat ik "reminders" nodig heb om aan bepaalde dingen te denken.

 

Het eerste is het boek "Handboek voor het bouwen van je eigen luchtkasteel" met als ondertitel: fantaseer jezelf gelukkig. En dat is nou net wat ik een tijdje al amper meer doe... fantaseren. Dit boek spreekt me ontzettend aan vanwege de vormgeving (veel illustraties en kleur) en gelukkig had een vriendin het al zodat ik er even in kon bladeren voordat ik het online bestelde. Al lezende kom ik mijn eigen dromen en behoeftes tegen en leer ik onder andere dat oud verdriet nog lang beleefd mag worden in de Traanzaal, dat je in je eigen Hoofdkantoor je hele leven kunt verwerken in mappen en uiteindelijk zelf kunt kiezen of je iets opslaat als Herinnering of misschien wel weg wil gooien. Wat een heerlijk boek!!!

 

Het tweede kadootje voor mezelf is een ketting van Applepiepieces. De Happy Friend, met houten kralen, twee bloemenkralen en een zilveren Buddha-hangertje. Deze ketting gaat me eraan herinneren dat ik in het NU wil leven en dat ik steeds sterker word door de tegenslagen in mijn leven.

Symbolen:

bloem - universeel symbool voor bloei, van jong leven, levenskracht, levensvreugde, jeugd en schoonheid
boeddha - geluk, wijsheid en verlichting
botje - staat symbool voor de vergankelijkheid van het leven en dat je ervan moet genieten!

 

Net terug van de fysio, het was alweer een maand geleden. Conclusie: mijn nek, schouders en hoge rugspieren en wervels zijn in orde, het blokkeert nu enigszins in het midden en lage deel van mijn rug. Dus heeft hij me weer flink onder handen genomen en in de meest vreemde posities gelegd...en het is weer los!

Volgende week krijg ik oefeningen op de bal: loslaten van de verkeerde spanning. Letterlijk loslaten dus -lekker concreet- daar houd ik van! En dan mag ik dat thuis ook gaan oefenen en vooral ook doorgaan met Pilates. Het houdt wat in... loslaten en accepteren ;-)

 

Al met al kan ik wel zeggen dat mijn lichaam en geest volop in beweging zijn!