Kalmte, ontspanning, pro-actief, synergie...

Zomaar wat termen die steeds in mijn hoofd opkomen. Sinds ik vorige maand ziek thuis zat, is er in mijn hoofd ook wat veranderd. Ik maak me -om de een of andere reden- minder druk om dingen, kan er makkelijker afstand van nemen.

Heel concreet is momenteel de onrust op het werk vanwege de bezuinigingen in het speciaal onderwijs. Er is binnen onze stichting nu een reorganisatieplan en een sociaal plan. En onrust omdat nog lang niet duidelijk is wie er weg moet en wanneer.

Ik heb besloten om me daar ook geen zorgen om te maken. Ik heb wel vaker werk moeten zoeken en het is tot nog toe altijd gelukt. En het mooie is dat er meer collega´s zijn die zo denken. We gaan voor de leerlingen, doen ons werk en kijken intussen wel rond of we wat anders willen. GEEN paniek! Daar is niemand bij gebaat. Ik ben benieuwd of ik dit zo kan blijven volhouden...

 

Te veel gedaan, te snel begonnen, doseren is erg lastig voor mij! Maar wat ben ik blij dat ik weer aan het werk ben en dat het met mijn schouder best goed gaat.

Kortom: het gewone leven is weer begonnen. Ik sta op de wachtlijst van de cranio en dat is mooi, want in de tussentijd ben ik zelf al bezig met mijn bewustwordingsproces. Sowieso door het moeten doseren van inspanning, door het praten met anderen (wat ik echt enorm fijn vind). Ik zoek diepgang, meer dan ooit! Weet ook van mezelf dat ik behoefte heb aan zelf reflecteren, praten met anderen, volgen van mijn intuïtie en op tijd ontspannen. Ik leer al om beter tegen manlief te zeggen wat er in me omgaat. En hij mag gaan leren om dat ook met mij te delen. Zo leren we van elkaar en samen. Wat is het fijn om die verbinding te verstevigen!

 

En gisteren heb ik mezelf verwend met twee bossen tulpen! Laat de lente maar komen!

 

Vanmorgen bij de fysio een goed gesprek gehad over het weer opbouwen van mijn werk, het beginnen met zwemmen, het luisteren naar mijn lijf.

Het was nu anderhalve week geleden dat ik bij hem was en we zijn beiden tevreden met de vooruitgang. We gaan afbouwen en gelukkig maken we nog een paar controle-afspraken want de fysio denkt dat ik dat nodig heb. En ik eigenlijk ook wel. Als rem of juist stok achter de deur om rustig aan te doen en goed te luisteren naar mijn lijf.

Daarom ook niet meteen al mijn werkzaamheden weer oppakken maar aanvoelen wat ik aankan. En me daarom ook niet meteen aanmelden bij de zwemvereniging maar eerst zelf een maandje twee keer per week gaan zwemmen en dat uitbouwen. Dat is heel anders dan ik in gedachten had maar wel verstandiger. Ik zou zelf weer teveel van mijn eigen lijf vragen. Ik heb die rem nodig anders ga ik meteen voluit. Uiteindelijk moet ik dat zelf gaan aanvoelen, zonder dat een ander dat tegen me zegt. Dat houdt ook het loslaten van mijn eigen verwachtingen in. Accepteren dat ik grenzen heb, dat mijn lijf grenzen heeft. En juist dat zijn twee dingen waar ik grote moeite mee heb. Wat fijn dat er mensen zijn die me helpen!

 

Buiten stormt het al dagen, het water staat belachelijk hoog. En in mijn hoofd stormt het ook. Onrustige atmosfeer...

Er wervelt van alles rond in mijn gedachten, ik zit vol! Vol nieuwe ideeën, energie om weer te gaan werken, zin om aan mezelf te gaan werken.

De inzichten van gisteren zijn wat aan het bezinken, het moet allemaal een plekje krijgen. En mijn beste manier is dan om het op schrift te zetten. Staat overigens ook in mijn typering... frappant!

 

Dat ik complex in elkaar steek, dat weet ik. En dat ik stukjes van mezelf niet aan veel anderen laat zien, dat weet ik ook. Net als dat ik het soms heel erg moeilijk vind om te verwoorden wat er met me aan de hand is of wat ik voel. In elk geval heb ik veel liefde te geven en heb ik veel lieve begripvolle mensen om me heen verzameld. En die houden me spiegels voor waar ik (soms niet zo graag) in kijk om te leren. Sommigen lezen mee op dit blog omdat ik soms beter kan schrijven dan kan vertellen wat er in me omgaat... Toch fijn dat we tegenwoordig op zoveel manieren kunnen communiceren!

 

Zo, de eerste dagen van het nieuwe jaar zijn voorbij. Ik wens iedereen een mooi vers nieuwjaar vol dromen, plannen en genietmomenten!

 

Zelf ben ik weer wat opgekrabbeld. De feestdagen zijn voorbij en dat doet me goed. Nu gaan we weer richting het licht, ik verheug me op de eerste bos tulpen die ik mezelf ga gunnen.

En qua persoonlijke ontwikkeling ben ik ook weer een klein stapje verder. Heb een Jungiaanse typeringen-testje gedaan en de uitslag is bijzonder. Bijzonder treffend, ik herken mezelf in de typering als ware het een handleiding voor MIJ.

Mijn gevoeligheid, intuïtie, complexiteit: alles staat erin! Met tips om een happy life te leven. Ik hoop dat ik nu ook aan anderen kan vertellen hoe sommige dingen werken bij mij. Slechts één procent van de populatie heeft deze typering, het is een vrij zeldzame...

 

Ik ga er nog eens goed voor zitten... met een lekker kopje thee!

 

Liefdevolle en warme kerstdagen gewenst!

 

Dromen bevriezen als het leven te koud is.

Woorden verharden in een ijzig klimaat.

 

Kerst is geloven in dat ene straaltje licht

dat het dikste ijs kan smelten.

In de kracht die harten verwarmt

en dromen tot leven wekt.

 

Kerst is zien dat de dooi begint.

 

Ik las net op de site van Suzanne Unck een stukje over pijn en realiseer me dat ik ook verschillende soorten pijn ken.

 

 

In mijn werk heb ik heel veel geduld. Met anderen heb ik heel veel geduld. Met mezelf... heb ik heel weinig geduld.

 

Mijn schouder doet nu al twee en een halve week pijn. Ik ben al 5 keer bij de fysio geweest. En er wordt HARD gewerkt... althans: hij doet goed zijn best om mijn wervels en spieren weer op orde te krijgen. Ik onderga, laat los, ontspan. En daarna werkt mijn lijf heel hard om de spierpijn weg te werken. Volgens mijn fysiotherapeut gaat het hartstikke goed, hij vindt zelfs dat het snel gaat. Maar mij gaat het niet snel genoeg ;-)

Ook al slaap ik nu sinds 2 nachten zonder medicatie, kan ik weer redelijk normaal bewegen, tintelen er nog maar twee vingers... het mag van mij liever gisteren dan vandaag over zijn.

 

Blij word ik van leuke post in mijn echte brievenbus. Vrolijke kaarten, lieve brieven, dingen die met aandacht zijn geschreven en verstuurd.

Ik ben in de zomer begonnen met Postcrossing. Daarvoor meld je je aan op de site en vraagt anoniem adressen op van wildvreemden die ook Postcrossen. Je stuurt dan een kaartje met daarop de code die je bij het adres krijgt. Die code wordt geregistreerd door de ontvanger. Dan komt je eigen adres ook in het bestand en kun je voor de brievenbus gaan liggen.

 

Inmiddels heb ik 17 kaarten verstuurd en er zijn er nog 2 onderweg. Zelf heb ik 18 kaarten ontvangen, uit de meest verre landen maar ook uit Nederland. Ik word er blij van als mensen me iets sturen en er iets persoonlijks op schrijven. Het kan mijn dag echt zonniger maken!

 

Happy Postcrossing!

Een paar keer krak en mijn beweeglijkheid nam toe. De fysiotherapeut heeft even goed z´n best gedaan, er zaten wat wervels vast dus ik moest "door de molen". Klonk nogal bizar maar het heeft wel geholpen. Vrijdag mag ik weer. Zou ik dan vannacht weer gewoon in bed kunnen slapen? Fysio dacht van wel :-)