houtjetouwtje.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
Wie is Houtjetouwtje
  • vrouw-37 jaar-getrouwd 
  • volle maan
  • bosmens
  • sprookjes
  • wandelen
  • natuur
  • creatief
  • diepzinnige gesprekken
  • man, familie, vriendinnen en vrienden
CURRENT MOON

Vandaag kwam het weer ongenadig bovendrijven. Nouja drijven... het overviel me als een man met een hamer. Mijn grote verlangen. Het ongewenste ontbreken van een mooie aanvulling op ons leven.

In december 2008 zijn we gestopt met anticonceptie. Oftewel: we vonden dat we klaar waren voor een kindje. Eerst duurde het al een jaar voor alle kunstmatigheden mijn lijf hadden verlaten. Een jaar vol verwarring, spanning, teleurstellingen. Daarna kwam mijn echte cyclus goed op gang. En nu... vier jaar na het stoppen met de pil zijn we nog steeds in afwachting van een zwangerschap. Om mij heen heeft zo ongeveer iedereen minstens één kindje. En zoals altijd loop ik weer achteraan in de rij. Vaak kan ik er wel goed me omgaan en ik ben ook oprecht blij voor iedereen die meldt dat ze zwanger zijn. Maar... ik wil ook! Ik gun het ons ook zo verschrikkelijk. Soms zit het me ontzettend dwars dat ik zelf nog niet weet hoe het voelt om zwanger te zijn. Om te weten dat je een kindje op de wereld gaat zetten en er samen goed voor zorgen. Om te weten hoe het is om een kindje in je buik te voelen bewegen. Om "erbij" te horen, bij al die papa's en mama's.

Een tijdje heb ik geblogd op een andere anonieme weblog maar daar las ik op een gegeven moment teveel medische verhalen waar ik helemaal niet aan wilde denken. Nu nog niet eigenlijk. Ik wil dat mijn lijf het zelf kan, zelf doet. Omdat ik al zo vreselijk gevoelig ben, heb ik angst voor kunstmatige hormonen, klinische toestanden en relatieproblemen door dat ene grote verlangen dat ik sinds mijn kindertijd al heb: moeder worden!

Vandaag huil ik. Vandaag lijd ik. Vandaag gooi ik al mijn gevoelens de wereld in zodat ik leeg raak en me weer kan vullen met andere gevoelens. Want ik geniet ook heus van mijn leven. Maar soms is het even zwaar.

Reacties (7)
Het is weer zo´n dag vandaag... bezinning, reflectie, innerlijke rust zoeken. En dan dwarrelt er ineens een klein wit veertje uit de lucht...
 
Vanmorgen was ik vroeg wakker en besloot te gaan lezen in "Wijze mannen & Wijze vrouwen" van Susan Smit. Een heel mooi boek met inspirerende ontmoetingen, gesprekken en levenslessen. Ik ben al bijna halverwege en geniet elke keer weer van de gesprekken die ze voerde met oudere vrouwen, over het leven, over wijsheid, over moderne spiritualiteit. Ik ben bijna toe aan het deel Wijze mannen.
Ik las iets over engelen, beschermengelen en gidsen die iedereen om zich heen blijkt te hebben. Het is maar net of je er voor openstaat. Ik begon te denken aan al die keren dat ik droomde over overleden dierbaren. Dat ze dan even echt bij me zijn, zo voelt het ook. Meestal even samen praten, elkaar vasthouden of een hart onder de riem steken. En bijna altijd word ik dan wakker met een tevreden gevoel.
Toen wij net onze kinderwens hadden, droomde ik wel eens over een soort lichtgevende turqooise "luchtbel" die rondzweefde of in mijn buik zat. Die droom heb ik inmiddels niet meer en ook de overleden dierbaren laten zich niet meer zo vaak zien. Ik sta er momenteel minder voor open, ben met heel aardse dingen bezig. En door het lezen van dit boek word ik me er weer van bewust dat ik het aardse ook kan combineren met het spirituele. Dat ik ruimte kan maken voor stilte, zodat ik kan luisteren naar mijn intuïtie, mijn buikgevoel. Want dat komt ergens vandaan... en misschien leidt het me ook wel meer tot mijn eigen kern. Mijn eigen ontspanning en vertrouwen dat alles wel goed komt...
 
Lees meer...
Steeds sterker en steeds beter wetend wat ik wil.
Mijn grenzen voelen en lekker in mijn vel zitten.
Op mezelf (kunnen) vertrouwen.
 
Tussenstand: ik voel me steeds sterker worden, ik kan beter aangeven wat ik wil en ik word minder snel geraakt door negatieve dingen. Ik kan spanning in mijn lijf voelen en registreren. Ik leer nu om die spanning los te laten. Daardoor zit ik lekkerder in mijn vel en ben ik leuker voor mezelf en mijn naaste omgeving. Zo langzamerhand begin ik weer meer zin te krijgen in leuke dingen doen, onderzoeken waar ik blij van word en wat ik nodig heb om blij te blijven. Ik heb ontdekt dat ik heel veel lieve, fijne mensen om me heen heb die me aanhoren, inspireren, stimuleren, met me reflecteren en van me houden. Wat een rijkdom!
Volgens mij sta ik de laatste tijd ook meer realistisch in het leven en kan ik beter accepteren dat ik hier en nu gelukkig ben. Verleden is belangrijk maar niet bepalend voor de rest van mijn leven en de toekomst is evenmin te beïnvloeden. Ik ben waar ik ben, ik ben ik en sta met twee voeten op de grond. De ene keer is dat hier in Friesland, de andere keer in het zuiden bij mijn familie. Of op mijn werk, of op vakantie. Ik neem mezelf overal mee naartoe en als ik blij ben met mezelf, lekker in mijn vel zit, dan past mijn vel me overal en maakt het niet uit waar ik ben. Weer iets geleerd!
 
Oja, nog iets geleerd: ik hoef niet alle ballen in de lucht te houden! Bij de kern blijven en dat ben ik zelf. En daar word ik VROLIJK van!
 

Lees meer...
De achtbaan van mijn leven dendert voort. Net als ik denk: "mooi zo, het gaat weer wat beter" dan komt er een verraderlijke bocht of afdaling en zit ik weer vol onrust.
Overigens zie ik nu ook net dat het bijna volle maan is en daar hangt een en ander nogal eens mee samen bij mij.
 
Vanmorgen op mijn werk had ik een gesprek met de manager over mijn voortgang (ik ben sinds februari weer gedeeltelijk ziek, nu vanwege teveel hooi op mijn vork, wat ik in december al wel aan zag komen). Daar werd me even medegedeeld dat ik zeer waarschijnlijk een andere standplaats ga krijgen omdat er op mijn huidige plek teveel logopedie-uren zijn en op een andere plek is er een vacature. In eerste instantie was ik blij met de eerlijkheid van mijn manager want hij had het nog niet hoeven vertellen. Maar daarna bekroop me een onrustig gevoel, want dit zou betekenen dat ik meer reistijd heb naar de andere locatie en dat ik na ruim vier en een half jaar afscheid moet gaan nemen van hele fijne collega´s waar ik veel mee gedeeld heb. En dat voelt niet fijn.
Zit nu dus met een vol hoofd thuis... bij te komen van een halve werkdag. Ik wil alleen maar praten en dingen op een rij zetten maar weet ook dat ik mezelf daar helemaal gek mee kan maken. Eigenlijk moet ik nu afleiding gaan zoeken! Iets leuks doen, iets nutteloos waar ik heel erg van geniet.
Ik twijfel tussen een film kijken op tv met een pot thee en lekkere chocola erbij en een eindje gaan wandelen. Gezien de donkere wolken buiten neig ik meer naar binnen blijven...
Overigens mag ik donderdagmiddag weer naar de cranio-sacraaltherapeut en daar kijk ik naar uit!

Lees meer...
Kalmte, ontspanning, pro-actief, synergie...
Zomaar wat termen die steeds in mijn hoofd opkomen. Sinds ik vorige maand ziek thuis zat, is er in mijn hoofd ook wat veranderd. Ik maak me -om de een of andere reden- minder druk om dingen, kan er makkelijker afstand van nemen.
Heel concreet is momenteel de onrust op het werk vanwege de bezuinigingen in het speciaal onderwijs. Er is binnen onze stichting nu een reorganisatieplan en een sociaal plan. En onrust omdat nog lang niet duidelijk is wie er weg moet en wanneer.
Ik heb besloten om me daar ook geen zorgen om te maken. Ik heb wel vaker werk moeten zoeken en het is tot nog toe altijd gelukt. En het mooie is dat er meer collega´s zijn die zo denken. We gaan voor de leerlingen, doen ons werk en kijken intussen wel rond of we wat anders willen. GEEN paniek! Daar is niemand bij gebaat. Ik ben benieuwd of ik dit zo kan blijven volhouden...
 
Adem in... adem uit...
 
Lees meer...
Te veel gedaan, te snel begonnen, doseren is erg lastig voor mij! Maar wat ben ik blij dat ik weer aan het werk ben en dat het met mijn schouder best goed gaat.
Kortom: het gewone leven is weer begonnen. Ik sta op de wachtlijst van de cranio en dat is mooi, want in de tussentijd ben ik zelf al bezig met mijn bewustwordingsproces. Sowieso door het moeten doseren van inspanning, door het praten met anderen (wat ik echt enorm fijn vind). Ik zoek diepgang, meer dan ooit! Weet ook van mezelf dat ik behoefte heb aan zelf reflecteren, praten met anderen, volgen van mijn intuïtie en op tijd ontspannen. Ik leer al om beter tegen manlief te zeggen wat er in me omgaat. En hij mag gaan leren om dat ook met mij te delen. Zo leren we van elkaar en samen. Wat is het fijn om die verbinding te verstevigen!
 
En gisteren heb ik mezelf verwend met twee bossen tulpen! Laat de lente maar komen!
 

Lees meer...
Vanmorgen bij de fysio een goed gesprek gehad over het weer opbouwen van mijn werk, het beginnen met zwemmen, het luisteren naar mijn lijf.
Het was nu anderhalve week geleden dat ik bij hem was en we zijn beiden tevreden met de vooruitgang. We gaan afbouwen en gelukkig maken we nog een paar controle-afspraken want de fysio denkt dat ik dat nodig heb. En ik eigenlijk ook wel. Als rem of juist stok achter de deur om rustig aan te doen en goed te luisteren naar mijn lijf.
Daarom ook niet meteen al mijn werkzaamheden weer oppakken maar aanvoelen wat ik aankan. En me daarom ook niet meteen aanmelden bij de zwemvereniging maar eerst zelf een maandje twee keer per week gaan zwemmen en dat uitbouwen. Dat is heel anders dan ik in gedachten had maar wel verstandiger. Ik zou zelf weer teveel van mijn eigen lijf vragen. Ik heb die rem nodig anders ga ik meteen voluit. Uiteindelijk moet ik dat zelf gaan aanvoelen, zonder dat een ander dat tegen me zegt. Dat houdt ook het loslaten van mijn eigen verwachtingen in. Accepteren dat ik grenzen heb, dat mijn lijf grenzen heeft. En juist dat zijn twee dingen waar ik grote moeite mee heb. Wat fijn dat er mensen zijn die me helpen!
 
Lees meer...
Buiten stormt het al dagen, het water staat belachelijk hoog. En in mijn hoofd stormt het ook. Onrustige atmosfeer...
Er wervelt van alles rond in mijn gedachten, ik zit vol! Vol nieuwe ideeën, energie om weer te gaan werken, zin om aan mezelf te gaan werken.
De inzichten van gisteren zijn wat aan het bezinken, het moet allemaal een plekje krijgen. En mijn beste manier is dan om het op schrift te zetten. Staat overigens ook in mijn typering... frappant!
 
Dat ik complex in elkaar steek, dat weet ik. En dat ik stukjes van mezelf niet aan veel anderen laat zien, dat weet ik ook. Net als dat ik het soms heel erg moeilijk vind om te verwoorden wat er met me aan de hand is of wat ik voel. In elk geval heb ik veel liefde te geven en heb ik veel lieve begripvolle mensen om me heen verzameld. En die houden me spiegels voor waar ik (soms niet zo graag) in kijk om te leren. Sommigen lezen mee op dit blog omdat ik soms beter kan schrijven dan kan vertellen wat er in me omgaat... Toch fijn dat we tegenwoordig op zoveel manieren kunnen communiceren!
 
Lees meer...
Ik las net op de site van Suzanne Unck een stukje over pijn en realiseer me dat ik ook verschillende soorten pijn ken.
 
"Wij mensen kunnen niet zo goed omgaan met pijn. Met alle soorten niet. Als ons lichaam pijn doet, willen we het verdoven, negeren, stillen, onderdrukken of juist vergroten. En emotionele pijn krijgt vaak al helemaal geen ruimte omdat we er allerlei oordelen over hebben en bedenken waarom het onzin is dat we pijn zouden voelen. Het gevolg is dat we de behoefte die achter de pijn zit, gaan compenseren. Met hard werken, eten, nagelbijten, roken, altijd lachen, controle, angsten etc. Allemaal afleidingen van de pijn die we werkelijk voelen."
 
Vanmorgen nog heb ik het ervaren bij de fysiotherapeut. Het kraken doet inmiddels anders pijn dan in het begin, het losmaken van mijn spieren is in het begin akelig stekend en wordt daarna aangenaam omdat de spieren ontspannen en weer op lengte komen.
Ik herinner me nog hoe ik vroeger altijd mijn spierpijn "weg"zwom en nu bij Pilates voelt het ook heerlijk om spieren te verlengen. Aangename pijn.
 
Emotionele pijn is altijd moeilijk. Hakt erin, komt diep binnen. Kan ik me heel diep ellendig van voelen. Deze pijn nestelt zich altijd in mijn buik. En verloopt in golfbewegingen, met perioden voel ik me zo en er volgt altijd weer een goede tijd.
 
Tot nu... bij het ervaren van een lichamelijke pijn kwam er ook een stortvloed van emotionele pijn. Ik werd ondergedompeld in mijn eigen emoties, werd overspoeld door de situatie. Ik had ineens tijd om na te denken, tijd om te missen, tijd om met mezelf bezig te zijn in plaats van met anderen. Wanneer de lichamelijke pijn vermindert, lijkt ook de emotionele pijn wat naar de achtergrond te verdwijnen. Soms steekt het even de kop op zodat ik me realiseer dat het niet zomaar is opgelost. 
 
Er is werk aan de winkel... op lichamelijk vlak wordt dat nu begeleid door mijn fijne, bekwame fysiotherapeut die me vanmorgen vertelde dat ik ook tijd nodig heb om deze vastzittende boel te verwerken. Daarna komt mijn emotionele pijn. Achterstallig onderhoud-werk in uitvoering! Ik sta op de wachtlijst bij een cranio-sacraal therapeut.
Eerst maar weer eens letterlijk goed in mijn vel zitten en daarna figuurlijk!
 
 
Lees meer...
In mijn werk heb ik heel veel geduld. Met anderen heb ik heel veel geduld. Met mezelf... heb ik heel weinig geduld.
 
Mijn schouder doet nu al twee en een halve week pijn. Ik ben al 5 keer bij de fysio geweest. En er wordt HARD gewerkt... althans: hij doet goed zijn best om mijn wervels en spieren weer op orde te krijgen. Ik onderga, laat los, ontspan. En daarna werkt mijn lijf heel hard om de spierpijn weg te werken. Volgens mijn fysiotherapeut gaat het hartstikke goed, hij vindt zelfs dat het snel gaat. Maar mij gaat het niet snel genoeg ;-)
Ook al slaap ik nu sinds 2 nachten zonder medicatie, kan ik weer redelijk normaal bewegen, tintelen er nog maar twee vingers... het mag van mij liever gisteren dan vandaag over zijn.
 

Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl